மனங்கவர் கள்வன்
மாலையில்
வருவான்
கனவுலகம் படைத்து
களிப்புறச் செய்வான்
நாட்கள் செல்ல
நாநிலம் அறிந்தது
நாட்டம் குறைந்ததோ?
நனவெனை வாட்டியது
சூட்டுமாலை வேண்டினேன்
சூழல்பல உரைத்தான்
வாட்டும் கேள்விகளால்
வதைக்க நினைத்தேன்
வரட்டும் வடிவழகன்
வாள்வீச்சு வார்த்தைகளால்
புரட்டிப் போட்டு
புலவிட எண்ணினேன்
ஒளிரும் கண்களில்
உருவான புன்னகையில்
“தளிரே!” என்றழைத்தான்
தன்னிலை மறந்தேன்
என்மனம் என்னை
ஏமாற்றிச் சென்றாலும்
பொன்னன் அருகாமையில்
பொங்கியது மனமே!
அ, வேல்முருகன்
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக